‘Goedemiddag, u kijkt naar een extra NOS-journaal, want er is nieuws uit Malmö’. Rolien Créton, Scandinavië-correspondent ter plaatse, heeft zichtbaar moeite met een passende gelaatsuitdrukking bij het schokkende songfestivalnieuws. Het is altijd weer wennen, die ene week in mei, waarin Nederlandse nuchterheid wordt ingeruild voor hysterisch festivalfanatisme.
Wat is er aan de hand? Aan de vooravond van de finale wordt Joost Klein gediskwalificeerd vanwege een klacht over een ‘dreigende beweging’ naar een cameravrouw. Want, zo meldt de festivalorganisatie ferm: ‘Wij hebben ‘zero tolerance’ voor ongepast gedrag.’ Tenminste, als je naam Klein is. Voor grote namen zit er juist véél rek in de tolerantie van de scherprechters van het songfestival.
De bewegingen van Benjamin Netanyahu, premier van Eurovisie-deelnemer Israël bedreigen twee miljoen inwoners van Gaza. En hij zet door. Door zijn daden zijn ruim 30.000 Palestijnse burgers vermoord. Bijna de helft van de slachtoffers is kind. Toch heeft Jean Philip de Tender, mediadirecteur van festivalorganisator European Broadcasting Union, geen spijt dat Israël meedoet. ‘We zijn een muziekevenement, geen competitie tussen overheden’ meldt hij aan de NOS.
Waar kennen we dat van? De FIFA, sportbond met een ongeëvenaard talent voor dubieuze politieke keuzes, legitimeert deze steevast met de dooddoener dat voetbal en politiek niet door elkaar gehaald moeten worden. En het Olympische onderonsje van Willem-Alexander met Vladimir Poetin in Sotsji was ook gewoon een pilsje met een schaatsliefhebber.
De Eurovisie-organisatie gebruikt een klassieke truc uit de autocratenalmanak. Creëer een opstootje als afleiding van het echte probleem. Dus loopt Nederland verontwaardigd te hoop voor Klein en kan het songfestival, mét Israël, ongestoord doorgaan. ‘Welkom in Europa, blijf hier tot ik doodga’ had Joost willen zingen. Doodgaan overkomt dagelijks 250 inwoners van Gaza. De dader blijft gewoon welkom in Europa.
Your votes please?
11 mei 2024